پست قبلی چند تا چیزو نشون داد:

۱:دل مردم چه قدر پره.چون از کل اون مطلب تقریبا ۹۰٪به پ.ن۲ توجه کردن

۲:از نظر بیشتر آدما دل یه دختر نباید از همکلاسیش پر باشه.

۳:هروقت خیلی امیدوار بودی در جا خیلی محترمانه نا امید شو وگرنه فرداش مجبوری که نا امید شی(اشاره به کنسل شدن برنامه شنبه)

و در آخر به خودم تبریک میگم که یکی از نعمت های خدا که به صورت استاد در اومده از اینجا دیدن کرده و به خودم تبریک میگم که جمله ای بهم گفته که باید روش فکر کرد .و به خودم تبریک میگم که یکی از مشکلاتم رو با آسون ترین راه ممکن حل کردم.و به خودم تبریک میگم که سیاستم واسه کساییه که ازشون متنفر نیستم.و ازم متنفر نیستن.و به خودم تبریک میگم که اینهمه از خودم خوشم میاد.

من فکر میکردم فقط خودمم که یه سری ایراد های به نظر خودم منطقی ولی به نظر دیگران بنی اسرائیلی از جهان میگیرم ولی تقریبا مطمئن شدم که نه دقیقا کسایی که من شدیدا واسشون احترام قائلم هم با من هم عقیده هستن.

پ.ن۱:فکر کنم شنبه بهترین روز از ۳۶۵ روز سال ۸۵ باشه.فکرش هم آدمو میذوقولونه.

پ.ن۲:فکر نمیکردم بعد از ۴ سال دوستی با یه موجود اینقدر بد همدیگرو بشناسیم.